Etappe 8: 4 seasons in 1 day

Dat viel niet tegen afgelopen zondag, er was een AB en een C-peloton, Asfalt-Tinus was weer aanwezig en er was vraag naar een dummy, kortom een prima dag om een eindje te toeren.

Toeren met de fiets, dat is toch zoiets als nutteloos een rondje rijden omdat je niet goed weet wat je met jezelf aan moet? Of zou het zo zijn dat sommige renners erg goed zijn in het lezen van de koers en met deze manoeuvre dachten listig vanuit het AB-peloton te kunnen demarreren naar het C-peloton?. Met verbazing bleven de andere renners echter in het wiel en was er toch geen sprake van een vroege ontsnapping of iets dergelijks. Ach, het C-peloton. Stel je lange weg voor met langs de kant een renner die net is afgestapt en met een meewarige blik richting de bosrand kijkt. Daar waren zijn mederenners naarstig opzoek naar een plek om te schuilen omdat ze geteisterd werden door 4 regendruppels. Ach, het C-peloton. Kom maar bij ons renner, er is nog plek zat.   

Het type weer vroeg natuurlijk wel om een lekke band, dus die hebben we dan ook maar genomen. De echt moderne wielrenner rijdt tegenwoordig tubeless. Er zitten nadelen aan. Je hebt namelijk geen uitrust moment meer wanneer het eigenlijk een beetje te hard voor je gaat, en je moet leren revitaliseren tijdens het fietsen. Maar hoe verhoudt zich dit ten opzichte van de voordelen? Laatst reed ik met een mede CycleTeamer van de Arcus richting huis en plotseling was er een duidelijk pffffff te horen. Bij dit niet mis ter verstane geluid kneep de mederenner onmiddellijk in z’n remmen en wilde al met een “ah nee hé “ van z’n fiets afstappen. Ik bleef echter gewoon door rijden of er niets aan de hand was en na 1 seconden was het gat al weer gedicht en zonder merkbaar druk verlies reed ik vrolijk door naar huis. Daar wachtte mij een feestelijk ontvangst met klinkende zoenen, vers gezette koffie en heerlijk geurende appeltaart, eigenlijk zoals altijd wanneer ik op tijd thuis ben van het toeren op zondag. Kijk, dat is wat anders dan dat je na enkele hagelbuien getrotseerd te hebben en met een temperatuur van tegen het vriespunt je koud en nat aan de kant van de weg moet afstappen vanwege een lekke band. Vervolgens moet je onder het gemopper van je mede renners, die dat kleine beetje warmte wat ze nog hebben al snel weer kwijt zijn en klappertandend naast hun fiets staan te wachten, jezelf met ijskoude handen het wiel uit je frame moet zien halen, de rits van het reparatietasje moet zien te openen, bandenlichters tevoorschijn moet halen, en een binnenband waarvan je hoopt dat die niet aan zichzelf is vastgekleefd door de ouderdom, en zo niet dan heb je wel erg vaak en lekke band en wordt het tijd voor een nieuwe buitenband. Bij medici en de wat oudere wielrenner komen ook nog weleens de binnenbandpleisters en solutie te voorschijn, maar dat ga ik hier niet beschrijven want dan komen we echt veel te laat thuis.

Vervolgens handschoenen uit en met koude stijve vingers de band van het wiel lichten, de binnenband vervangen, beetje lucht erin en vervolgens in de buitenband leggen die van tevoren met ondertussen al verkrampte vingers op de lekveroorzaker geïnspecteerd is. En als dat dan een glassplinter blijkt te zijn je ook nog een echte pleister nodig hebt. Zie dan de buitenband er maar weer op te krijgen (ventiel kant eerst of juist tegengesteld?) en vervolgens heb je 2 pompende mede-renners nodig om de band op maximaal 5 bar te krijgen, want op de een of andere manier vond je het nodig om aan de opwarming van de aarde mee te werken door je CO2 patroon in de lucht i.p.v. in de binnenband te blazen. Bij de gratie van onze wielerheilige kan het peloton dan na ruim een kwartier volledig afgekoeld weer eindelijk op weg. Nee, het Nederlands Kampioenschap fietsbanden plakken 2019 ga je hiermee niet halen. Nee, doe mij maar tubeless.

Wel stoer dat je dan even later ook nog iedereen de andere kant op durft te sturen dan waarheen de uitgezette route ons zou moeten leiden, en al helemaal wanneer dat richting de warme koffie is. Ach, hadden wij ook maar een wegkapitein gehad.

We hebben herfstachtige regen en wind gehad, winterse neerslag, koffie zo heet als de zomer, dus houden we nog een lentezonnetje over voor de terugtocht vanaf Oranjestad Buren, de Parel van de Betuwe. En met een paar intervaltrainingen waren we sneller dan heen weer thuis, maar helaas geen appeltaart dit keer.

Tot volgende week met nieuwe avonturen van CycleTeam Wijchen.