Etappe 4: De wet van Murphy

Ik heb het nog eens opgezocht, alweer 10 jaar geleden heb ik mij een nieuwe racer aangeschaft. Ach, wat gaat de tijd toch snel. Nu zijn wij wielrenners zijn nogal voorzichtig met onze karretjes, maar hoeveel zou die nog na al die jaren van avonturen met CycleTeamWijchen nog waard zijn ? Ook dat heb ik nog even opgezocht. De fiets is via de NTFU verzekerd en wat blijkt, ieder jaar wordt de fiets 10% van de aanschafwaarde minder waard. Zo ervaren wij dat natuurlijk helemaal niet want fietsen is emotie, maar voor een 10 jaar oude fiets kom ik dan op nul euro uit, ai ! Maar nu komt het, waarom zou je dan in vredesnaam je fiets nog ergens op slot laten zetten om een bakkie te doen ?  Dat is toch vragen om moeilijkheden. Kennen we nog de wet van Murphy . Treedt automatisch in. Ellende, misère en narigheid zullen je part zijn. Maar laten we nog even terug gaan naar het begin. Het was een prachtige dag om met een paar fietsvrienden een rondje te gaan fietsen. ’s Morgens in 3 groepen vertrokken vanaf de Arcus, een groep snelle en minder snelle rijders (AB), een paar minuten langzamer rijdende rijders (C) en nog een extra groepje die ik voor het gemak extra groepje zal blijven noemen. Het leuke van een fietsclub is toch wel dat op de fiets geld, status en macht niet meer tellen, maar dat alleen het fietsen telt (behalve dan als je club sponsort natuurlijk). Daarmee probeer je dan jezelf te onderscheiden van de rest. Bijvoorbeeld door de sprint te winnen of als eerste boven te zijn op de Grebbenberg.

de enige heuvel in de tocht

Of door een hoog gemiddelde snelheid te rijden of door de lengte van de te fietsen afstand. Of door het fietsen van voorjaarsklassiekers als De Ronde van Vlaanderen.

De Ronde fietsen … of was het lopen ?

Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Neem nou dat extra groepje. Door de 125 km BikeLifeHeuvelenTocht af te leggen in 8 uur kwamen zij toch mooi aan een gemiddelde snelheid van 15.6 km/uur, een record voor CycleTeamWijchen én alle andere tourclubs van Nederland. En dan achteraf doodleuk vermelden dat ze erg hard kunnen fietsen. Jammer dat we er niet bij waren, maar gelukkig hebben we binnenkort de foto’s nog (NTFU Fietssport magazine).

De heenweg van de geplande rit verliep voorspoedig en grotendeels volgens de woon werk route van 2 gerespecteerde CycleTeam leden via Ewijk, Heteren en Wageningen naar Rhenen, het dorp van de panda’s en de koffie. AB had nog maar net koffie besteld of C was er al. AB is het natuurlijk wel aan zijn stand verplicht om eerder dan C weer te vertrekken, maar ja, Murphy stak daar een stokje voor. Die twee racefietsen bleven als een siamese tweeling veilig op slot staan. In de tussentijd kon C er mooi vandoor gaan, eventjes dan. Je moet namelijk weten dat asfalt-Tinus ook mee fietst in C en het was toch alweer lang geleden dat hij z’n naam eer aan had gedaan. Dus al snel meldde de renner met bloedend gelaat zich weer bij het wielercafé en waar is de team arts als je hem nodig hebt ?. Dan maar met wat tissues aan de gang. Zo waren er dus 3 renners die het fietsseizoen rustig opstarten door halverwege de tocht een auto te laten komen op hun op te halen en weer naar huis te laten brengen. Met deze auto maar dan met een fietsendrager werden de renners opgehaald.

elektrische fiets ?

Of een van deze,

Geen fietsendrager nodig


In voormalige van den Heuvel clubkleuren

Maar ik ben niet helemaal zeker want er kwamen zoveel wagens voorbij daar in Rhenen dat het me duizelde.

Met dank aan privéchauffeur Ellen en het niet-meegenomen-op-de-tocht-maar-gewoon-thuis-laten-liggen fietssleuteltje waren de 3 Cycle Teamers weer op tijd thuis voor De Ronde van Vlaanderen en voor een bezoek aan het ziekenhuis voor een paar hechtingen. Geen nieuws is goed nieuws dus naar alle waarschijnlijkheid zijn AB en C met de broodnodige fietskilometers in de benen ook weer veilig thuis gekomen en a.s. zondag weer van de partij voor nieuwe avonturen met CycleTeam Wijchen.