Etappe 8: 4 seasons in 1 day

Dat viel niet tegen afgelopen zondag, er was een AB en een C-peloton, Asfalt-Tinus was weer aanwezig en er was vraag naar een dummy, kortom een prima dag om een eindje te toeren.

Toeren met de fiets, dat is toch zoiets als nutteloos een rondje rijden omdat je niet goed weet wat je met jezelf aan moet? Of zou het zo zijn dat sommige renners erg goed zijn in het lezen van de koers en met deze manoeuvre dachten listig vanuit het AB-peloton te kunnen demarreren naar het C-peloton?. Met verbazing bleven de andere renners echter in het wiel en was er toch geen sprake van een vroege ontsnapping of iets dergelijks. Ach, het C-peloton. Stel je lange weg voor met langs de kant een renner die net is afgestapt en met een meewarige blik richting de bosrand kijkt. Daar waren zijn mederenners naarstig opzoek naar een plek om te schuilen omdat ze geteisterd werden door 4 regendruppels. Ach, het C-peloton. Kom maar bij ons renner, er is nog plek zat.   

Het type weer vroeg natuurlijk wel om een lekke band, dus die hebben we dan ook maar genomen. De echt moderne wielrenner rijdt tegenwoordig tubeless. Er zitten nadelen aan. Je hebt namelijk geen uitrust moment meer wanneer het eigenlijk een beetje te hard voor je gaat, en je moet leren revitaliseren tijdens het fietsen. Maar hoe verhoudt zich dit ten opzichte van de voordelen? Laatst reed ik met een mede CycleTeamer van de Arcus richting huis en plotseling was er een duidelijk pffffff te horen. Bij dit niet mis ter verstane geluid kneep de mederenner onmiddellijk in z’n remmen en wilde al met een “ah nee hé “ van z’n fiets afstappen. Ik bleef echter gewoon door rijden of er niets aan de hand was en na 1 seconden was het gat al weer gedicht en zonder merkbaar druk verlies reed ik vrolijk door naar huis. Daar wachtte mij een feestelijk ontvangst met klinkende zoenen, vers gezette koffie en heerlijk geurende appeltaart, eigenlijk zoals altijd wanneer ik op tijd thuis ben van het toeren op zondag. Kijk, dat is wat anders dan dat je na enkele hagelbuien getrotseerd te hebben en met een temperatuur van tegen het vriespunt je koud en nat aan de kant van de weg moet afstappen vanwege een lekke band. Vervolgens moet je onder het gemopper van je mede renners, die dat kleine beetje warmte wat ze nog hebben al snel weer kwijt zijn en klappertandend naast hun fiets staan te wachten, jezelf met ijskoude handen het wiel uit je frame moet zien halen, de rits van het reparatietasje moet zien te openen, bandenlichters tevoorschijn moet halen, en een binnenband waarvan je hoopt dat die niet aan zichzelf is vastgekleefd door de ouderdom, en zo niet dan heb je wel erg vaak en lekke band en wordt het tijd voor een nieuwe buitenband. Bij medici en de wat oudere wielrenner komen ook nog weleens de binnenbandpleisters en solutie te voorschijn, maar dat ga ik hier niet beschrijven want dan komen we echt veel te laat thuis.

Vervolgens handschoenen uit en met koude stijve vingers de band van het wiel lichten, de binnenband vervangen, beetje lucht erin en vervolgens in de buitenband leggen die van tevoren met ondertussen al verkrampte vingers op de lekveroorzaker geïnspecteerd is. En als dat dan een glassplinter blijkt te zijn je ook nog een echte pleister nodig hebt. Zie dan de buitenband er maar weer op te krijgen (ventiel kant eerst of juist tegengesteld?) en vervolgens heb je 2 pompende mede-renners nodig om de band op maximaal 5 bar te krijgen, want op de een of andere manier vond je het nodig om aan de opwarming van de aarde mee te werken door je CO2 patroon in de lucht i.p.v. in de binnenband te blazen. Bij de gratie van onze wielerheilige kan het peloton dan na ruim een kwartier volledig afgekoeld weer eindelijk op weg. Nee, het Nederlands Kampioenschap fietsbanden plakken 2019 ga je hiermee niet halen. Nee, doe mij maar tubeless.

Wel stoer dat je dan even later ook nog iedereen de andere kant op durft te sturen dan waarheen de uitgezette route ons zou moeten leiden, en al helemaal wanneer dat richting de warme koffie is. Ach, hadden wij ook maar een wegkapitein gehad.

We hebben herfstachtige regen en wind gehad, winterse neerslag, koffie zo heet als de zomer, dus houden we nog een lentezonnetje over voor de terugtocht vanaf Oranjestad Buren, de Parel van de Betuwe. En met een paar intervaltrainingen waren we sneller dan heen weer thuis, maar helaas geen appeltaart dit keer.

Tot volgende week met nieuwe avonturen van CycleTeam Wijchen.

Etappe 6: Wielrennen voor Dummies

De weetgrage wielrenner kent de boekenreeks wel, jekunthetzogeknietverzinnenofhetiserwel voor Dummies. Echter wanneer je op zoek bent naar “Wielrennen voor Dummies” zal je geen boek kunnen vinden, hoewel het eerste boek Dummies boek “DOS voor Dummies” al werd uitgegeven in 1991.

jekunthetzogeknietverzinnenofhetiserwel voor Dummies

Niet iedereen van de CycleTeamers zat toen al op de racefiets, maar een groot aantal toch al wel. Wat blijkt, terwijl we pauze houden in de zonovergoten Millingen via Dueffelward rondtoer van afgelopen zondag kwam de dummy ter sprake. De jongeren onder ons kenden natuurlijk wel de Engelstalige versie “Cycling for Dummies” maar de ouderen wisten in geuren en kleuren te vertellen over een vroege Nederlandse versie. Helemaal duidelijk werd het niet hoe wij als wielrenners ons voordeel daarmee konden doen en waarom het niet tot een boek was gekomen. Een gemiste kans misschien ? Thuis achter de computer kwam ik er in eerste instantie niet uit. De zoektermen dummy en wielrennen leverde niet echt wat op, maar op het terras in Millingen had Dr Frans, met blosjes op de wangen, het ook nog over gezellig en pittig. Dat zou natuurlijk wel kunnen kloppen. Je wordt lid van een fietsclub voor de gezelligheid, want alleen fietsen is ook maar alleen, en zo nu en dan weet Theo er ook een pittige rit van te maken. Uiteindelijk heb ik het toch gevonden, maar het is wel echt iets voor de al wat oudere wielrenner.

In de zwart wit versie is er waarschijnlijk nog weinig te vinden over het moderne wielrennen maar in de kleuren versie verwacht ik toch wel iets over latex, smeermiddelen en kettingen. Mocht je geïnteresseerd zijn in de Nederlandse dummies vraag dan vooral rond bij de CycleTeamers, Wie weet wil iemand een exemplaar uitlenen. Tot een boek zal het waarschijnlijk niet komen.

Tot volgende week met nieuwe avonturen met CycleTeam Wijchen, gezellig pittig

Etappe 5: Tips and Tricks

Om maar eens met de deur in huis te vallen. CyleTeam Wijchen bestond deze zondag uit een:

  1. een A-groep
  2. een B-groep
  3. een C-groep
  4. een A-groep, een B-groep en een C-groep

Behalve de laatste zijn eigenlijk alle antwoorden goed want de opkomst was bedroevend laag en de CycleTeamers zijn geen lid van een club geworden om in hun eentje een groep te vormen toch ? Nu was het wel zo dat de fruittelers van Maas en Waal de nacht hadden doorgehaald om vorstschade aan de fruitbomen te voorkomen.

Misschien een nachtrit inplannen ?

Misschien waren er renners die de schaatsen uit het vet hadden gehaald, of aan het overwinteren waren geslagen in het zonnige zuiden of gewoon in bed zijn blijven liggen. Hoe het ook zij, de wel aanwezige CycleTeamers hadden zich goed aangekleed en waren er klaar voor. Over de heenreis naar Rossum, stervenskoud maar met de wind een beetje in de rug, is niet zo heel veel te vermelden. Dat geeft de mogelijkheid tot het volgende. Zo aan het begin van het seizoen is deze plek misschien ook geschikt om wielrentips uit het peloton door te geven. Alle renners maar met name de jongste aanwinsten, kunnen hier dan hun voordeel mee doen gedurende het seizoen. Bijvoorbeeld, waar moet je rijden wanneer je de wind tegen hebt en je de mede renners uit de wind wil houden, welke (sport)drank is het minst vies, het goed afstellen van de achter derailleur zodat je alle versnellingen tot je beschikking hebt en hier aangekoppeld de ideale kettinglijn, Er zijn namelijk CycleTeamers met een voorkeur voor klein, klein voor en klein achter. Groot voor en groot achter heb ikzelf nog niet gezien maar is natuurlijk ook een optie. Ik heb het nog even opgezocht en volgens mij geldt het uitgelegde principe ook voor Pinarello’s.

De eerste tip uit het peloton komt van Frans. Wanneer je er een hekel aan hebt om op kop van het peloton te moeten rijden vraag je gewoon of je broer een keer meerijdt. Dan kun je zelf een beetje achteraan blijven hangen en niemand die het in de gaten geeft. Lijkt mij een prima tip.

We naderen de pauze plaats maar er is nog ruimte voor een tweede vraag.

Wanneer tijdens de pauze twee renners op zich laten wachten hoewel de geserveerde koffie uitstekend is, komt dit door:

  1. Ze waren met z’n tweeën van de weg geraakt en in de sloot terecht gekomen en even terug naar huis gereden om zich om te kleden
  2. Ze hadden de fietsen per ongeluk aan elkaar vastgezet
  3. Er stonden twee bevallige wielrensters langs de kant weg die ook nog nooit van de ideale kettinglijn hadden gehoord.

Voor het juiste antwoord verwijs ik graag naar de jury leden Eric en Theo.

De terugweg verliep mogelijk iets warmer maar wel met wind tegen. Nog even terugkomend op de tip van Frans, op sommige stukken waar mijn hartslag al ver over het omslagpunt lag was er bij zijn broer Benedict voor het eerst een klein hijgje te horen. Frans maar eens vragen of z’n broer wat trainingstips heeft voor ons. Hiermee komt ik ook weer terug bij de vraag aan het begin van dit stukje, met z’n allen hadden de CycleTeamers toch nog een gemiddelde van 30.3 km/uur neergezet over ruim 80 km. Welke groep doet dat na.

Een hele mooie snelheidsmeter

Volgende week is het Pasen. Dan kan het gemis aan trainingskilometers weer enigszins goed gemaakt worden door op beide dagen met de CycleTeamers te gaan fietsen.

Tot volgende week met weer nieuwe avonturen van CycleTeamWijchen

Etappe 4: De wet van Murphy

Ik heb het nog eens opgezocht, alweer 10 jaar geleden heb ik mij een nieuwe racer aangeschaft. Ach, wat gaat de tijd toch snel. Nu zijn wij wielrenners zijn nogal voorzichtig met onze karretjes, maar hoeveel zou die nog na al die jaren van avonturen met CycleTeamWijchen nog waard zijn ? Ook dat heb ik nog even opgezocht. De fiets is via de NTFU verzekerd en wat blijkt, ieder jaar wordt de fiets 10% van de aanschafwaarde minder waard. Zo ervaren wij dat natuurlijk helemaal niet want fietsen is emotie, maar voor een 10 jaar oude fiets kom ik dan op nul euro uit, ai ! Maar nu komt het, waarom zou je dan in vredesnaam je fiets nog ergens op slot laten zetten om een bakkie te doen ?  Dat is toch vragen om moeilijkheden. Kennen we nog de wet van Murphy . Treedt automatisch in. Ellende, misère en narigheid zullen je part zijn. Maar laten we nog even terug gaan naar het begin. Het was een prachtige dag om met een paar fietsvrienden een rondje te gaan fietsen. ’s Morgens in 3 groepen vertrokken vanaf de Arcus, een groep snelle en minder snelle rijders (AB), een paar minuten langzamer rijdende rijders (C) en nog een extra groepje die ik voor het gemak extra groepje zal blijven noemen. Het leuke van een fietsclub is toch wel dat op de fiets geld, status en macht niet meer tellen, maar dat alleen het fietsen telt (behalve dan als je club sponsort natuurlijk). Daarmee probeer je dan jezelf te onderscheiden van de rest. Bijvoorbeeld door de sprint te winnen of als eerste boven te zijn op de Grebbenberg.

de enige heuvel in de tocht

Of door een hoog gemiddelde snelheid te rijden of door de lengte van de te fietsen afstand. Of door het fietsen van voorjaarsklassiekers als De Ronde van Vlaanderen.

De Ronde fietsen … of was het lopen ?

Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Neem nou dat extra groepje. Door de 125 km BikeLifeHeuvelenTocht af te leggen in 8 uur kwamen zij toch mooi aan een gemiddelde snelheid van 15.6 km/uur, een record voor CycleTeamWijchen én alle andere tourclubs van Nederland. En dan achteraf doodleuk vermelden dat ze erg hard kunnen fietsen. Jammer dat we er niet bij waren, maar gelukkig hebben we binnenkort de foto’s nog (NTFU Fietssport magazine).

De heenweg van de geplande rit verliep voorspoedig en grotendeels volgens de woon werk route van 2 gerespecteerde CycleTeam leden via Ewijk, Heteren en Wageningen naar Rhenen, het dorp van de panda’s en de koffie. AB had nog maar net koffie besteld of C was er al. AB is het natuurlijk wel aan zijn stand verplicht om eerder dan C weer te vertrekken, maar ja, Murphy stak daar een stokje voor. Die twee racefietsen bleven als een siamese tweeling veilig op slot staan. In de tussentijd kon C er mooi vandoor gaan, eventjes dan. Je moet namelijk weten dat asfalt-Tinus ook mee fietst in C en het was toch alweer lang geleden dat hij z’n naam eer aan had gedaan. Dus al snel meldde de renner met bloedend gelaat zich weer bij het wielercafé en waar is de team arts als je hem nodig hebt ?. Dan maar met wat tissues aan de gang. Zo waren er dus 3 renners die het fietsseizoen rustig opstarten door halverwege de tocht een auto te laten komen op hun op te halen en weer naar huis te laten brengen. Met deze auto maar dan met een fietsendrager werden de renners opgehaald.

elektrische fiets ?

Of een van deze,

Geen fietsendrager nodig


In voormalige van den Heuvel clubkleuren

Maar ik ben niet helemaal zeker want er kwamen zoveel wagens voorbij daar in Rhenen dat het me duizelde.

Met dank aan privéchauffeur Ellen en het niet-meegenomen-op-de-tocht-maar-gewoon-thuis-laten-liggen fietssleuteltje waren de 3 Cycle Teamers weer op tijd thuis voor De Ronde van Vlaanderen en voor een bezoek aan het ziekenhuis voor een paar hechtingen. Geen nieuws is goed nieuws dus naar alle waarschijnlijkheid zijn AB en C met de broodnodige fietskilometers in de benen ook weer veilig thuis gekomen en a.s. zondag weer van de partij voor nieuwe avonturen met CycleTeam Wijchen.

Etappe 27: Zoek de verschillen

Op deze zondagochtend waren er minstens 10 Spurters aktief, één liet de hond uit, er zijn kennelijk leukere dingen te doen op zondagochtend dan fietsen met de Spurt,  een andere zat wel op de racefiets maar had, ondanks dat hij vriendelijk zwaaide, niet door dat de 7 Spurters toch echt de andere kant opgingen 😉 en weer een ander fietste de Ride for the Roses. En allemaal hadden ze het prima naar hun zin.

Een oud chinees gezegde luidt “de geschiedenis herhaalt zich” en dat geldt dus ook weleens voor de Spurt. We hebben een Posbankrit en 7 Spurters en als de Posbank dan in een prima tempo met een beetje wind mee gezamenlijk bereikt is en al gedeeltelijk beklommen en de koffie is op, ontstaan er de Twee en de Vijf. Het is algemeen bekend, het kan aardig spoken daar op de Posbank in al haar woeste schoonheid, maar dit had de Spurt niet verwacht.posbank2

Mogelijk hebben de Twee zich laten afleiden door de bloeiende heide of zich laten verleiden door enkele afgedwaalde witte wieven en daardoor de afslag bergop gemist? Helemaal duidelijk is het niet dus daarom twee plaatjes van Strava die het bestuderen waard zijn. De eerste is van de Twee en de andere van de Vijf. Zoek de verschillen 😉

etappe27.sjaaketappe27.danny

Inderdaad, de Twee hebben minder km gereden, maar wel meer hoogtemeters gemaakt én een veel hogere maximale snelheid behaald, zaken die Spurters wel erg aanspreken. Zou de route van de Twee dan de klassieke Postbank route van de Spurt gaan vervangen ? We gaan het zien.

Danny